Haagse Bluf

Door Jan Willem Vaartjes


Het jaar is weer met vuurwerk begonnen. Te veel vuurwerk. In 2016 zijn er 15 ogen blind door geworden. Oogarts Tjeerd de Faber becijferde dat twee nachten knallen meer oogletsel veroorzaakt dan alle 512 oogtrauma’s van Amerikaanse militairen tijdens vier jaar strijd in Irak en Afghanistan. De Faber is een betrokken arts en vakman die de overheid verzoekt om consumentenvuurwerk aan banden te leggen. En wat doet die overheid? Weinig! Het is immers consumentenkeuzevrijheid. Je hóeft toch niet de straat op te gaan? En je had toch een vuurwerkbril kunnen dragen? Preventief beleid in ‘optima forma’.

Longartsen Wanda de Kanter en Pauline Dekker strijden tegen de tabaksindustrie want 85% van hun longkankerpatiënten zijn ziek geworden van het roken. De maatschappelijke kosten van roken lopen in de miljarden, de persoonlijk ellende is niet te overzien. Maar de inkomsten voor de schatkist zijn al net zo verslavend als het roken zelf, dus de industrie zit op rozen in Den Haag. De Kanter beschrijft rokers als de slachtoffers van een gewetenloze dader die het vooral op onze kinderen heeft gemunt. En wat doet de overheid? Sinds het aantreden van minister Schippers is het bergafwaarts gegaan met het ontmoedigingsbeleid. Het horecaverbod is teruggedraaid voor kleine cafés, professionele hulp bij het stoppen is uit het basispakket, antirookcampagnes zijn afgeschaft en het expertisecentrum voor tabakspreventie is opgeheven. Want er is immers consumentenkeuzevrijheid en er is marktwerking. Wederom preventief beleid in optima forma. 

Laten we dichter bij huis blijven. De voedingsmiddelenindustrie veroorzaakt een ravage onder de gebitten van te veel kinderen. Suiker, erosieve dranken, eindeloos veel additieven om ons tot consumeren aan te zetten. We struikelen over het snoep op weg naar de kassa. En wat doet de overheid? Die laat er taakherschikking op los zodat de ‘goedkopere’ mondhygiënisten curatief de rotzooi kunnen opruimen. Weer preventief beleid in optima forma. En als de zorgverzekeraars constateren dat een groot deel van de jeugd niet op controle komt, dan verschuilen ze zich achter het argument van de privacy. Actief beleid voeren is er niet bij, want zorg kost geld. Kwetsbare ouderen? “Verzin maar een oplossing mondzorgsector, maar het mag niets kosten.” Met cosmetische lapmiddelen wordt de schijn opgehouden dat er aan het probleem gewerkt wordt.

Je mag in dit land kanker of een slecht gebit krijgen, blind of veel te dik worden; alles onder het mom van consumentenkeuzevrijheid en marktwerking. Maar vrijheid om als tandarts wat afspraken met je patiënt te maken is er niet en bij het minste of geringste staat diezelfde overheid klaar om de zorgverlener als halve crimineel neer te zetten. Wie is er nu echt kwetsbaar in dit land?

Stem wijzer!

Zolang de overheid en politiek effectieve preventieve maatregelen niet serieus nemen, is het voor de zorg dweilen met de kraan open en is het zogenaamde speerpuntbeleid rond preventie niet veel meer dan Haagse bluf, een hoop opgeklopte lucht met een overdosis suiker als zoethoudertje. Een arts kan wellicht enkele tientallen patiënten redden, een politicus kan er miljoenen redden. Maar dat vergt visie en durf. Ik roep u op bij de komende verkiezingen visie en durf te belonen met uw stem.

Door Jan Willem Vaartjes
Jan Willem Vaartjes is voorzitter van de ANT. Na zijn studie tandheelkunde heeft hij zich gedifferentieerd in de orale implantologie. Hij werkt als tandarts-partner bij de kliniek voor tandheelkunde in Utrecht. Vaartjes maakt zich sterk voor transparantie en minder regeldruk.