Proud to be ‘Goud van Oud’

Door Wilfred Kniese


De NVM bestaat 50 jaar, een gouden jubileum. En aanleiding om in de columns dit jaar eens wat extra aandacht te schenken aan het fenomeen mondhygiënist in wording. Maar eerst even het volgende.

De KNMT verhuist
De KNMT verhuist en trekt in bij de VvTA, de Vereniging van Tandarts & Auto. Zoals altijd wordt er druk gespeculeerd over de beweegredenen om de deur van het verenigingshuis achter zich dicht te slaan. Maar de reden is uiterst banaal: de muur is vol. U leest het goed, de muur is vol. Op de eerste verdieping van het Huis is een eregalerij vol portretten in zwart-wit van plechtig kijkende ex-voorzitters die de KNMT de afgelopen 100 jaar hebben gemaakt tot wat de vereniging nu is. En Aad heeft de laatste beschikbare plek ingenomen. En Aad is zo aadsociaal om maar een jaar voorzitter te zijn geweest en toch een volle plaats op te eisen. Een pasfototje had toch volstaan? En daarom is er nu voor Wolter geen plaats. Technisch is er nog wel een oplossing die de vereniging een aantal jaren respijt had kunnen geven: het verplaatsen van de koffiemachine. Daarmee zouden nog twee plaatsen zijn vrijgekomen. Maar iedereen die wel eens heeft vergaderd in het Huis - en wie heeft dat inmiddels niet - weet dat de koffiemachine heilig is. Het is een stuk makkelijker de verenigingsstructuur te veranderen dan dit apparaat te verplaatsen. Dus dan is verhuizen de enige optie. Bijkomend voordeel is ook dat nu al die saaie portretten in een doos naar de kelder kunnen en dat het kantoor alleen nog maar vol komt te hangen met portretten van de vigerende voorzitter. Zoals dat een koninklijke vereniging betaamt. Een meesterlijke (staats)greep van de voorzitter.

De NVM verhuist mee
De NVM is meeverhuisd. Eerst was er nog sprake van dat de NVM ook naar de VvTA zou gaan waarbij het vooral spannend was of ze weer moesten onderhuren van de KNMT of dat ze, bij wijze van experiment natuurlijk, voor 5 jaar zelfstandig een huurcontract zouden mogen afsluiten. Zover is het niet gekomen. Er bleek onvoldoende plaats in de herberg, en alleen de stal ernaast was nog beschikbaar en voor die eer bedankte men graag. Nu staan de nachtegalen eindelijk op eigen benen en dat is ook wel zo als het hoort. Tientallen jaren vormde de NVM een soort Siamese tweeling met de KNMT, gezellig onder een dak en met de tandarts in de regierol. Die relatie werd onderstreept door een transparante glazen navelstreng die de kantoren verbond als moeder en dochter. Maar als je lobby voert om je eigen leden zich zelfstandig te laten vestigen ben je natuurlijk niet geloofwaardig als je jezelf permanent in de moederschoot blijft nestelen. Nachtegalen moeten uitvliegen als ze volwassen zijn geworden. De nieuwe huisvesting heeft een gigantische transparante glazen vitrine. Ideaal om de mondhygiënist in de etalage te zetten als beslist de specialist  in preventieve mondzorg in Nederland. Helaas staat het kantoor tussen de volkstuintjes in the middle of nowhere dus het blijft voorlopig nog even roepen in een woestijn. Overigens is het nieuwe kantoor wel op de groei gehuurd lezen we. En dan slaat je de schrik toch wel even om het hart. Wat zijn de dames de komende 50 jaar van plan? Gaat de Nederlandse Vereniging van Preventieassistenten misschien onderhuren. Trekken de ONT en de NVIJ alsnog in?

Op het rechte spoor
Ik ben altijd jaloers op de congressen van de NVM. Ze zijn druk bezocht, er heerst een leuke, ontspannen sfeer, er lopen geen tandartsen rond en er zijn lekkere hapjes en drankjes. Als ik een uitnodiging krijg dan schuif ik meteen al mijn afspraken opzij en iedere keer voel ik mij weer behandeld als een eregast. Het voorjaarscongres was dit jaar in een oud spoorwegemplacement in  Amersfoort. En het congres had de titel meegekregen: “de patiënt centraal - get on that train”. In de ochtend een paneldiscussie rond samenwerking in de praktijk (lees: rond taakherschikking) en het geheel muzikaal omlijst. De sfeer zat er meteen goed in en op een gegeven moment improviseerde de musicus spontaan een taakherschikkingsblues die de gehele zaal swingend bovenop de stoelen kreeg. Er zit dus duidelijk muziek in het onderwerp mits op de juiste manier aangevlogen. Het debat gaf uiting aan het gevoel van rozengeur en maneschijn dat de samenwerking in de praktijk in Nederland typeert. De moeder-nachtegaal, Manon, dreigde tijdens het debat nog heel even te ontsporen toen zij militant opmerkte toch de boer op te zullen gaan voor haar achterban. Dat moet je juist niet willen want als je de boer opgaat kom je automatisch op andermans erf en dat geeft dan weer een domeinstrijd die we kunnen missen als kiespijn. Kiespijn die de tandarts dan weer moet wegnemen omdat de mondhygiënist het nog steeds niet mag. Gelukkig illustreerde de musicus deze opmerking met een improvisatie vol dissonanten en wisselende ritmes en was het incident snel afgedaan. Er komt vast nog een keer een congres dat uit erkentelijkheid voor onze niet aflatende pogingen om de NVM op het rechte spoor te houden als titel mee gaat krijgen “de ANT centraal - get the hell off that taakherschikkingstrain”. Ik zal mij dan weer de eregast voelen.

Door Wilfred Kniese
Wilfred Kniese is ANT-bestuurslid (vice-voorzitter en penningmeester). "Ik heb economie en filosofie gestudeerd in Amsterdam en heb de helft van mijn carrière bij ABN in Amsterdam doorgebracht en de andere helft in Parijs als Managing Director van een family office. Deze financiële en bedrijfsmatige achtergrond is een groot voordeel voor mijn functie als penningmeester. En als 'buitenstaander' zonder vaktechnische achtergrond in combinatie met mijn studie filosofie kan ik beschouwelijk maar ook kritisch kijken naar ontwikkelingen in de mondzorg."