Studenten aan het woord over de coronacrisis



De coronacrisis treft iedereen. Zo ook de studenten Tandheelkunde. Colleges kunnen (in ieder geval in fysieke vorm) niet meer doorgaan, practica komen te vervallen, geplande evenementen voor de zomer gaan niet meer door en zelfs de introductiedagen van het nieuwe studiejaar dreigen in gevaar te komen. Wij vroegen vier studenten om hun ervaringen in deze periode voor ons op te schrijven.

Sara Soulami

Ik vind dat we er moeten zijn voor elkaar. Juist nu moeten we maatschappelijk betrokken zijn en onze stem laten horen. Ook is het van maatschappelijk belang de overheid te steunen in haar terechte maatregelen. Toch is het mij niet ontgaan dat de student ondergerepresenteerd wordt in de politiek. Ze zouden meer moeten samenwerken met vakbonden en jongeren partijen. Dit is de reden dat ik niet twijfelde een interview met NPO Radio 1 aan te gaan. Op dit moment kunnen studenten zich wenden tot adviezen van o.a. de LSVB, die zich  goed probeert in te zetten. De LSVB roept werkgevers op studenten te compenseren, maar ziet dit niet gebeuren. Ik vind dit echter logisch, want werkgevers zitten ook in een lastig parket en studenten op freelance basis hebben geen werkgever meer.

Ik vind dat we er moeten zijn voor elkaar. Juist nu moeten we maatschappelijk betrokken zijn en onze stem laten horen. Ook is het van maatschappelijk belang de overheid te steunen in haar terechte maatregelen. Toch is het mij niet ontgaan dat de student ondergerepresenteerd wordt in de politiek. Ze zouden meer moeten samenwerken met vakbonden en jongeren partijen. Dit is de reden dat ik niet twijfelde een interview met NPO Radio 1 aan te gaan. Op dit moment kunnen studenten zich wenden tot adviezen van o.a. de LSVB, die zich  goed probeert in te zetten. De LSVB roept werkgevers op studenten te compenseren, maar ziet dit niet gebeuren. Ik vind dit echter logisch, want werkgevers zitten ook in een lastig parket en studenten op freelance basis hebben geen werkgever meer.

De LSVB vraagt onderwijsinstellingen studenten niet uit te schrijven bij het niet betalen van collegegeld. Wettelijk moet je dit uiteindelijk alsnog betalen en kan je alsnog worden uitgeschreven. Waarom? Omdat de overheid niet met specifieke én compenserende maatregelen komt voor de student! Daarom vind ik het belangrijk dat onze ministers dit oppakken. Nog door geen enkele minister worden tijdens de Corona crisis de standpunten van LSVB, of die van jongeren partijen als CDJA en Jonge Democraten (D66), hard gemaakt. Terwijl enkele jongeren partijen precies lijken te begrijpen wat studenten nodig hebben. Onze onderwijsinstellingen doen momenteel echt hun best en hebben het moeilijk, maar grotendeels staat het onderwijs stil. Waarom zou je hiervoor moeten betalen als student? Studenten worden naar mijn mening niet meegenomen in volwassen maatregelen. Er wordt ons gevraagd terug te vallen op een maximale lening. Veel studenten moeten in een ‘normale’ situatie al werken naast een lening. Dit gaat nu nauwelijks. Daarnaast is een lening niet het sociale vangnet waar wij op terug moeten vallen. Het blijft lenen! De overheid moet niet vergeten dat een maximale studentenlening onder het wettelijke minimum ligt en niet compenseert voor een volwassen leefstijl waarbij alle kosten door blijven gaan (want ja, de student is volwassen!). Jongeren partijen, waaronder CDJA, maken zich terecht zorgen om de student en vragen ministers zij-aan-zij te staan met ons. Zij zien liever compensatie en kwijtschelding van studieschuld tijdens deze periode. Ik deel deze standpunten en probeer me in te zetten daar waar ik kan. Ik hoop dat juist in deze tijden onze ministers een manier zullen vinden om samen te werken in het belang van de student.

Luister hier het interview van Sara terug.

Femke Kleisman

Ik moet zeggen dat ik eigenlijk niet weet of het besef nou vroeg of laat kwam. Ik denk dat het besef van de ernst van de situatie bij alle Nederlanders wat laat kwam, en bij sommigen zelfs nog steeds niet is gekomen. Ik weet nog dat ik op donderdagavond 12 maart met mijn huisgenootje Beau het debat in de tweede kamer aan het volgen was. Waar we eigenlijk eerst nog lacherig waren over het feit dat we patiënten mochten begroeten met onze elleboog en we zeurden dat we de controles moesten uitvoeren zonder mondkapjes, werd op dit moment duidelijk dat dit nog wel eens gevolgen zou kunnen hebben op de lange termijn. Ondanks dat het natuurlijk toen al geen leuke situatie was, moet ik zeggen dat het voor ons nog spannend voelde. Gedachten gaan door je hoofd als: “morgen geen practicum?” en “voor langere tijd geen uni?” Op die avond heb ik ook met mijn ouders en opa en oma gebeld, gewoon om even te praten over deze bizarre situatie. Tevens kwam het hele hamsterverhaal naar boven in het debat, je zag overal beelden van lege schappen in de supermarkt. Beau en ik besloten om eens even te gaan kijken hoe het was bij de Jumbo bij ons in de buurt. Meteen werd hierdoor duidelijk wat onzekerheid met mensen kan doen. De volgende dag ging ik al op tijd terug naar thuisthuis (Enschede) en die zondag besloten we niet te veel onder de mensen te komen, maar lekker te gaan wandelen en daarna bij een koffietentje wat te drinken. Dit moment zal ik nooit meer vergeten: alle horeca moest dicht, om zes uur. Daar zaten we dan met onze (inmiddels) borrel en hamburger. De eigenaresse kwam bij ons aan de tafel en was een beetje aangeslagen vanwege het hele gebeuren. Gereserveerde en al opgediende tafels werden uitgehaald. Op de terugweg zei mama nog: “nou jongens, dit was ons laatste uitje voor de komende tijd”. De tijd hierop volgend hebben we thuis veel het nieuws gevolgd, dingen opgepakt waar je normaal geen tijd voor hebt (de grote schoonmaak) en hebben we veel samen gegeten en spelletjes gedaan. Op sommige momenten heerlijk om even echt tijd te hebben voor elkaar, maar op sommige momenten ook heel lastig, want we zijn het simpelweg niet gewend om hele dagen op elkaars lip te zitten. Wat betreft de uni merkten we dat het voor hen heel lastig was om onderwijs voor ons te digitaliseren (wat volkomen logisch is want een groot deel van onze studie is nou eenmaal praktisch ingericht). Afgelopen week hebben we de eerste colleges online gekregen via Virtual Classroom. Dit vond ik heel apart, maar het was een prima oplossing wat mij betreft. Ook hebben we gelachen, want toen we allemaal de mogelijkheid hadden om iets aan de presentatie te veranderen, gebeurde dit:

Ondanks dat deze periode voor ons allemaal op een bepaalde manier angst en onzekerheid met zich meebrengt, zie je dat het naast de slechte dingen ook het goede in de mensen naar boven haalt. Massaal willen mensen helpen, worden zorgverleners bedankt en worden mensen gedwongen om creatief te denken. Als iedereen zijn steentje bijdraagt kunnen we hier samen beter uit komen!

Melanie Hu

Elke dag een stapje dichterbij

Het coronavirus. Daar was ‘ie dan opeens. Een paar maanden geleden wisten we niet eens dat het bestond, maar nu is het het enige waar we elke dag mee bezig zijn. Dat het onze levens zó op de kop zou zetten had niemand verwacht. Ook op de universiteit hakte het nieuws er flink in. De nieuwe ontwikkelingen rondom het virus volgden elkaar in rap tempo op. Het begon met een simpele huishoudelijke mededeling om minder mondkapjes en handschoenen te verspillen, puur uit voorzorg. Met het lachend elkaar elleboogstoten geven, omdat het nieuwe niet-handen-schudden-beleid was ingevoerd. Al gauw werd het meer serieus toen er discussies ontstonden omtrent het uitvoeren van periodieke controles zónder mondkapjes. Was dit wel verantwoord naar onszelf en naar de patiënten toe? Vergrootte dit niet alleen maar de kans op besmettingen? Is er dan nu al een tekort aan mondkapjes? Vervolgens kregen we te horen dat de preklinische activiteiten in Amsterdam en Groningen stop waren gezet wegens een tekort aan beschermende middelen. Hoe zat dat dan bij ons in Nijmegen? Krijgen we dan te maken met studievertraging? Nee, daar hoefden we ons niet meteen zorgen om te maken werd er nog geruststellend gezegd. In Nijmegen hadden we immers op tijd maatregelen genomen en hadden we het nog aardig goed voor elkaar. Tot we op donderdagavond tijdens de persconferentie opeens te horen kregen dat de hogescholen en universiteiten moesten sluiten. Was het dan al zo uit de hand gelopen? En nu dan?

Op dit moment ben ik al een aantal dagen thuis. Niet thuis als in mijn studentenkamer in Nijmegen, maar echt ‘thuis-thuis’ bij mijn ouders in Enschede. Als ik dan toch in ‘quarantaine’ moest wilde ik liever dicht bij mijn familie zijn. De eerste paar dagen waren onwennig en er gingen veel vragen door mijn hoofd. Vragen die helaas niet te beantwoorden waren, aangezien de hele situatie natuurlijk voor iedereen nieuw en onberekenbaar is. Het niet weten wat er de komende tijd gaat gebeuren maakte me onrustig, merkte ik. Na een aantal dagen maakte dit onrustige gevoel plaats voor juist een gevoel van berusting. Ik had immers geen invloed op de hele situatie, op wat de maatregelen zijn vanuit het kabinet en op de studievertraging die mogelijk op de loer ligt. Natuurlijk maakte ik me wel zorgen over de gevolgen van het virus, maar het enige waar ik zelf invloed op had was mijn eigen mindset en op hoe ik mijn tijd ga doorbrengen in de komende periode. Ik vond het belangrijk om ook op zoek te gaan naar de positieve kanten van de situatie. Want zeg nou zelf: wanneer heb je nou nog een keer zoveel extra tijd voor jezelf? Dus: lees dat boek dat je altijd al hebt willen lezen maar nooit de tijd voor hebt gehad, doe een online cursus Spaans of een EHBO-cursus, bel of facetime die ene vriend(in) die je al zo lang niet meer hebt gesproken, kijk alle films en series op Netflix uit zonder je schuldig te voelen, deel opnieuw je kledingkast in of doe een keer samen met je moeder een leuke home workout via youtube.

Morgen is er weer een nieuwe dag en elke dag zijn we weer een stapje dichterbij. Een stap dichter bij avonden samen met vrienden, het vieren van feestjes en verjaardagen, een bezoekje aan opa en oma, een goeie workout doen in de sportschool, gezellig koffie drinken en lunchen in de stad, het terugzien van je collega’s en zelfs bij het her-oppakken van de studie. Een stap dichter bij alle dingen die vanzelfsprekend leken. Want als er iets is wat ik in deze tijd heb geleerd: never again take life for granted.

Stay healthy, stay safe.

Hadiel Aldarij

Mijn naam is Hadiel Aldarij en ik zit in het eerste jaar van de Master Tandheelkunde in Amsterdam. Sinds de uitbraak van Corona, waar volgens mijn iedereen maar al te bekend mee is, zit ik vaker dan gewoonlijk thuis. Normaal gesproken zou ik de extra vrije tijd heerlijk gevonden hebben, maar aangezien afspreken met mijn vrienden niet echt te doen is en ik niet elke seconde van de dag bezig wil zijn met mijn studie, verveel ik me stiekem toch wel. Ik heb de nare gewoonte om uit verveling te gaan eten en aangezien ik liever niet 10 kg zwaarder uit deze crisis kom… Is dit de uitgelezen kans om eens wat vaker wat te lezen. Een hobby waar ik de afgelopen jaren helaas geen tijd voor gemaakt heb.